"I fell asleep listening to this cd and dreamed I was drunk in a whorehouse," according to producer/musician Jim Dickinson after listening to the debut CD of the combo from Memphis with the neat/bizarre name.

I can concur with the lauding words that Dickinson wrote on the inner sleeve.  This band-for-fun takes a big leap into history with a mix of mountain music, jazz, dixieland blues, and bluegrass, resulting in traditionals and covers that haven't been played in 75 years.

And the playing of the eight musicians is special and exemplary.  When they play the blues, you don't hear the usual grating electric guitar, but bits of banjo, a pumping tuba and a "scratching" violin supporting an acoustic 12 bar bluesguitar and the pleasantly unkept voice of Jason Freeman ("throaty vocals", according to the sleeve) that makes the "informal" atmosphere complete.

The lineup basically tells how this bunch sounds.  We hear Memphis Graber with "dog-bite mandolin, barking kazoo & sweeter harmony," and Mike 'Trombone' Powers plays neat "sliding sonorous metal mating calls".  John C. Stubblefield plays "extra large fiddle", Adam 'Wigglehead' Woodard is on "stride & strut keys", Mark Lemhouse (take notice) on "slide and lap-style guitar that makes ex-convicts cry & sweet harmony" and finally, 'Blind Dog' Clint Wagner plays "high dollar fiddle, vamping banjo & well swung guitar".

No word is unjust, because the twelve tracks swing, cry, lament, dream and can drive the listener to unbounded binge-drinking.  Undoubtedly that is what Jim Dickinson did, before he "drowned in it" in a Memphis whorehouse.

Aldus producer/muzikant Jim Dickinson na beluistering van de debuut-cd (Yellow Dog Records) van het combo uit Memphis met de fraai-bizarre naam. Ik kan me wel iets voorstellen bij de lovende woorden die Dickenson schreef op de inner sleeve. De plezierband maakt een diepe sprong in history met een mix van mountainmuziek, jazz, dixieland, blues en bluegrass, resulterend in traditionals en covers die al 75 jaar niet meer gespeeld zijn. En dat spelen doen de acht muzikanten hier op aparte, voorbeeldige wijze. Als zij de blues spelen, dan hoor je niet de vertrouwde snerpende elektrische gitaar, maar plukjes banjo, een pompende tuba en een krassende viool rond een akoestische 12 bar bluesgitaar en de lekker weinig verzorgde stem van Jason Freeman ('throaty vocals', aldus de sleeve), die de ongedwongen omfloerste sfeer completeert. De line up vertelt in feite hoe dit gezelschap klinkt. Memphis Graber horen we op 'dog-bite mandolin, barking kazoo & sweeter harmony', Mike 'Trombone' Powers speelt fraai 'sliding sonorous metal mating calls'. John C. Stubblefield 'extra large fiddle', Adam 'Wigglehead Woodard 'stride & strut keys', Mark Lemhouse (let op) 'slide and lap-style guitar that makes ex-convicts cry & sweet harmony' en tot slot 'Blind Dog' Clint Wagner 'high dollar fiddle, vamping banjo & well swung guitar'. Er is geen woord van misplaatst, want de twaalf tracks swingen, huilen, lamenteren, dromen en kunnen de luisteraar aanzetten tot een onbeperkt zuipen. Dat deed gegarandeerd Jim Dickinson, voordat hij wegdompelde in het Memphis whorehouse.